මහනුවර ඇසළ පෙරහැරේ ඉපැරණි අවසන් චාරිත්රය වන හත්දා වලියක් මංගල්යය විෂ්ණු දේවාල පරිශ්රයේ ආරම්භ කර ඇත......
ඇසළ පෙරහැරේ වස් දොස් දුරු කරන ඉපැරණි “හත්දා වලි මංගල්යය”🙏🏻🤍💫
දේශීය ශාන්තිකර්ම පද්ධතිය දෙවියන් යකුන් ග්රහයන් උදෙසා පවත්වනු ලබන අතර උඩරට නර්තන සම්ප්රදායේ ප්රධාන වශයෙන් ශාන්තිකර්ම ගණනාවක් විවිධ අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගනු වස් පවත්වනු ලබයි. නමුත් දීර්ඝ ඉතිහාසයක් ඇති වලියක් මංගල්යය රෝග නිවාරණය, සශ්රීකත්වය අපේක්ෂාවෙන් හෝ ගෘහාශ්රිත ව පැවැත්වීමක් නොවන නිසා අනෙකුත් ශාන්තිකර්මයන්ගෙන් සපුරාම වෙනස් වේ. මහනුවර දළදා මාලිගාවේ සතර දේවාලය හා සම්බන්ධ විශ්ණු දේවාලය මූලික කර ගෙන මෙම ශාන්තිකර්මය සිදු කෙරේ.
හත්දා වලියකුම, වලියක් මංගල්යය, වලියක් තෝත්රය, වලියකුන් නැටීම, වලියකුම් යාගය, වලියකුම වැනි ව්යවහාරිත නාම කීපයක් ඇති මෙකී ශාන්තිකර්මය පැවැත්වීමේ මූලික අරමුණ වන්නේ වාර්ශිකව පවත්වනු ලබන ඇසළ මහා දළදා පෙරහැර කිසිඳු උපද්රවයකින් හෝ ආපදවකින් තොරව ඉදිරියටත් පවත්වා ගැනීම් සඳහා සියලුම දෙවිදේවතාවුන්ගෙන් ආශිර්වාද ලබා ගැනීමයි.මෙය ඔලී කුලයේ හා නැකති කුලයේ පවත්වයි. එසේම එකී කාර්යයෙහි මූලිකත්වය ගෙන එයට සහභාගී වූ දළදා මාලිගාවේ ඇතුල් කට්ටලයේ හා පිට කට්ටලයේ සියලුම නිලමෙවරුන් සහ අනෙකුත් නිළධාරීන්ටත්, පෙරහැරෙහි නර්තන දැක්වීමෙන් සහ එහි අනෙකුත් අංගයන්ට සහභාගී වීමෙන් සහ දායක වීමෙන් අනුග්රහය දැක්වූ සියලුම දෙනාටත්, පෙරහැරට සහභාගී වූ අලි ඇතුන්ට හා ඔවුන් සපයා දීමෙන් දායක වූ සියලුම දෙනාටත් සෙත් ශාන්ති කිරීමත් ඔවුන් කෙරෙහි පැමිණිය හැක්කා වූ ඇස්වහ, කටවහ, හෝවහ ආදී කොට ඇති සියලුම දෝශයන් මඟ හරවා ගැනීමටත් සියලුම දෙවිදේවතවුන් වහන්සේලා ගේ පිහිටාධාර ලබා ගැනීමත් ය.
මහනුවර දළදා පෙරහැර සම්පූර්ණයෙන් ම නිම වීම සඳහා අවසන් රන්දෝලි පෙරහැරට පසුව පුරා දින සතක් මෙම වලියක් මංගල්යය පැවැත්විය යුතුය. එහිදී වාර්ශිකව එක් වරක් පමණක් (ඇසළ මාසයේදී) පවත්වන ශාන්තිකර්මයක් ලෙස සැළකිය හැකිය. වර්තමානයේ පෙරහැර සම්බන්ධයෙන් පැවැත්වෙන චාරිත්ර අනුව හත්දා වලියකුමෙන් පසු දළදා පෙරහැර චාරිත්ර අවසන් වුව ද, අතීතයේ තී නැවත දින හතක් "දිග්ගේ" නමින් වූ නැටුමක් රඟ දක්වා තිබේ. "පලි" නමින් හඳුන්වන කුලයක කන්යා ස්ත්රීන් විසින් විශ්ණු දේවාලයේ, උඩුකය නග්නව, යටිකයට දුහුල් සළුවක් පමණක් ඇඳ මෙම නර්තනයේ යෙදී ඇත. දිග්ගේ නැටුම දෙවියන් පිනවීමට නැතිනම් දෙවියන්ට පූජා පිණිස කරන ලද්දකි. දිග්ගේ නැටුම අවසානයේ දී "බත් බලි දීම" නමැති චාරිත්රයක් පැවැත්වූ බවත්, දේවාලය තුල කිසිවෙකුට දර්ශනය නොවන පරිදි එහි බිත්තියේ වූ සිදුරකින් කැකුළු සහලින් කල බත් ගොටු පිටතට දුන් බවත්, බත් ගොටු ලබා ගැනීමට හෝ ඒවා භුක්ති විඳීමට අවසර ඇත්තේ දේවාලයේ ඉඩම් භුක්ති විඳිනු ලබන අය පමණක් බවත් සඳහන් වේ.බලිබත් දීමෙන් පසු රාජකාරී ඉඩම් ලබා ඇති පංසලක භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් විසින් පුරා සත් දිනක් වරු පිරිතක් සජ්ජායනය කලයුතුය.විශ්ණු දේවාලය සම්බන්ධයෙන් පෙරහැර චාරිත්ර අවසන් වන්නේ මෙයින් පසුවය.
මෙහි ප්රධාන නිළධාරි කණ්ඩායම වන්නේ දියවඩන නිළමේ (නාමිකව), බස්නායක නිළමේ, වන්නකුරාළ යන නිළධාරි කණ්ඩායත් ශාන්තිකර්මය සඳහා සහභාගී වන බෙර පංගුව, යක්දෙහි පංගුව(නර්තනයේ යෙදෙන අය), ගරා යක් පංගුව හා ආලත්ති පංගුවයි.(ආවඩන කන්යා ස්ත්රීන් තිදෙනා). කංකාරවල නටන කිසිඳු නර්තන හෝ වාදන ශිල්පියෙකුට වලියකුම සඳහා සහභාගී විය නොහැක. සහභාගී විය හැක්කේ ඒ සඳහාම නිල පංගු උරුමය ඇති පුද්ගලයන්ට පමණි.
සෙංකඩගලපුර ඇසළ පෙරහර මංගල්යය මහා විෂ්ණු දේවාලය මුල් වී කප්සිටුවීමේ චාරිත්රයෙන් අරඹා මහා විෂ්ණු දේවාලයේම කෙරෙන වලියක් මංගල්යයෙන් නිමාවට පත් වේ.
ඇසළ පෙරහර සාර්ථක ලෙස කිරීමට දෙවියන්ගේ ආශිර්වාදය අවශ්ය යයි විශ්වාසයක් පවතී. එබැවින් පෙරහර අවසානයේ දී දෙවියන්ට පිං අනුමෝදන් කරවීමටත් පෙරහරට සහභාගී වූ අලි ඇතුන් ඇතුළු සියලුම දෙනාට සෙත් පතා වස් දොස් දුරු කිරීමටත් යොදාගත් ශාන්තිකර්මය වන්නේ වලි යකුන් නැටීම හෙවත් වලියක් මංගල්යයයි. මෙය දින හතක් පැවැත්වෙන නිසා “හද්දා වලියකුම” ලෙසද හඳුන්වනු ලැබේ.
වලියක් මංගල්යය ශාන්තකර්මය වර්තමානයේ කරනු ලබන්නේ මහනුවර මහ විෂ්ණු දේවාලයේ පමණි. අතීතයේ දී එය මහනුවර සතර දේවාලයේත්, අලුත්නුවර, ගඩලාදෙණිය, ඇම්බැක්ක, දොඩන්වල, හඟුරන්කෙත ආදී අනෙකුත් ප්රාදේශීය දේවාලවලද වාර්ෂික පෙරහර නිමා වූ පසු පවත්වා ඇති බවට සාධක තිබේ. එහෙත් වර්තමානයේ වලියක් මංගල්යය කරන ශිල්පීහු එය මහ විෂ්ණු දේවාලයෙන් පිට තැනක කිරීමට ඉදිරිපත් නොවෙති.
වලියක් මංගල්යයේදී කරන නැටුම් සාමාන්යයෙන් පෙරහරේදී කරන නැටුම්වලට වඩා ශාස්ත්රීය වේ. එසේම වලියක් මංගල්යයටම විශේෂ වූ නැටුම් ද ඇත. මෙහි ඇති තවත් විශේෂත්වයක් නම් පෙරහරේදී නැටුම් දක්වන නැට්ටුවන් මේ ශාන්තිකර්මයට සහභාගී නොවීමයි. වලියක් මංගල්යය කරන්නේ සිංහල රජ දවස සිටම මෙම කටයුත්ත සඳහා ගම්වර ලබා සිටින මාවනැල්ලේ අලුත්නුවර දේවාලය අසල පදිංචි ප්රසිද්ධ නාට්ය පරපුරක නැට්ටුවන් විසිනි. ඒ පරම්පරාව දෙවනගල නැටුම් පරපුරයි. එහි වර්තමාන ප්රධානියා වන්නේ සයිමන් ගුරුන්නාන්සේ ය.
වලියක් මංගල්යය සඳහා විෂ්ණු දේවාලය තෝරාගෙන ඇත්තේ වලියකුන් විෂ්ණු දෙවියන්ගේ දරුවන් යයි විශ්වාසයක් පවතින බැවිනි.
⭐වලියකුන්ගේ උපත
දිනක් උපුල්වන් දෙවි වනයේ ඇවිදිමින් සිටින විට එක් විල් තෙරකදී “සීතාපති” නම් රූමත් දෙවඟනක් හමු විය. ඇය සිය වසඟයට ගත් උපුල්වන් දෙවි ඈ සිය භවනයට කැඳවාගෙන ආවේය. ඔවුන්ගේ ඇසුර නිසා කල් යෑමේ දී සීතාපති ගැබ් ගත්තාය. එහෙත් ඇය පිළිබඳ සැක ඉපිද වූ උපුල්වන් ඇය කැලයට ගෙනගොස් මරාදමන ලෙස සිය මලනුවන්ට නියම කළේය. ඇය කැලයට ගෙන ගිය උපුල්වන්ගේ සොහොයුරු ඇය කෙරෙහි අනුකම්පා කොට ඇයට ජීවිත දානය දී කැලයේ ඈතට ගොස් ජීවත් වන ලෙස පවසා ආපසු ආවේය.
වනයේ තනි වූ සීතාපතිට “නාගපට්ඨ” නම් සෘෂිවරයෙකු මුණ ගැසී ඇය සිය අසපුවේ රඳවා ගත්තේය. මඳ කලකින් ඕ පුත් කුමරෙකු වැදුවාය. ඔහුට “සඳලිදු” යයි නම් තබන ලදි. දිනක් සීතාපති පලවැල නෙළීමට අසපුවෙන් බැහැර ගිය විට සඳලිදු දක්නට නොවීය. ඔහු නැති වී යයි බියට පත් නාගපට්ඨ සෘෂිවරයා මහනෙල් මලක් ගෙන එවැනිම කුමරෙකු මැවීය. සීතාපති ආපසු පැමිණි කල මෙතෙක් සැඟ වී සිටි සඳලිදු ද ආපසු ආවේය. එක සමාන දරුවන් දෙදෙනා දුටු විට සීතාපති පුදුමයට පත් වී ඒ ගැන විමසූ විට වූ සියල්ල සෘෂිවරයා විසින් විස්තර කරන ලදි.
එහෙත් සීතාපති හට එය අවබෝධ කරවීම අපහසු වූ බැවින් ඊතණ මිටක් ගෙන තවත් දරුවෙකු මවා පෙන්වීමට සෘෂිවරයාට සිදු විය. අනතුරුව කුමරුවෝ තිදෙනාම සීතාපතිගේ සෙනෙහස ලබමින් වනයේම වැඩුණාහ. මලෙන් උපන් කුමරු “මලේ කුමරු” යනුවෙන්ද ඊතණ මිටෙන් උපන් කුමරු “කස්ත්රිය” කුමරු යනුවෙන්ද හැඳින්විණි.
උපුල්වන් හා සීතාපති කතාව වෙනත් අයුරකින්ද සඳහන් වේ. එහිදී උපුල්වන් හෙවත් විෂ්ණු ආරෝපණය කර ඇත්තේ රාමටය. රාවණා හා යුද කර රාම සීතාව දිනාගෙන පැමිණ කලක් ගතවන විට මහදෙවියන්ගේ බිසව වූ උමයංගනා රාවණාගේ හැඩරුව විමසීය. සීතා අළුකෙසෙල් පිත්තක රාවණ සිත්තම් කළාය. රාම එනු දුටු සීතා කෙසෙල්පත යහනේ සැඟවූවාය.
රාම යහනේ සැතැපුණේය. මද වේලාවකින් යහන රත් වී කෙසෙල් පත සෙලවීමට පටන් ගත් බවත්, මේ කුමක්දැයි පිරික්සූ රාමට රාවණ රූපය සහිත කෙසෙල් පත හමු වූ බවත්, ගැබ්බරව සිටි සීතාව සැක කළ රාම ඇය කැලයට ගෙන ගොස් මරා දමන ලෙස මලනුවන් වූ ලක්ෂමණට නියම කළ බවත් එම කතාවේ පැණේ. වනාන්තරයේ දී සීතා බිසවට අභය දුන් ලක්ෂමණ ආපසු පැමිණ ඇය මරාදැමූ බව රාමට පැවැසීය.
වනයේ තනි වූ සීතා බිසවට හමුවන්නේ “වාල්මිකී” නම් සෘෂිවරයෙකි. මෙහි ඉතිරි කොටස පෙර ප්රවෘත්තිය ලෙසමය. රාමායනයේ සඳහන් රාම, සීතා හා ලක්ෂමණ මෙහි එන උපුල්වන් සීතා හා උපුල්වන්ගේ සොහොයුරු ලෙස පිළිගනු ලැබේ.
එලෙස උපන් සඳලිදු , මලේ කුමරු හා කස්ත්රිය කුමරු තිදෙනාට දිනක් වනයේ ඇවිදිමින් සිටින විට අඹ කඩමින් සිටි පත්තිනි දෙවිය හා පාලග කුමරු මුණ ගැසිණි. ඒ පාලඟ කුමරු ගසට නැඟ කෙක්කකින් අඹ කඩමින් සිටින විට හා පත්තිනි දේවිය බිම සිට කෙක්කකින් අඹ කඩමින් සිටින විටය. එක් මොහොතක දෙදෙනාගේ කෙකි දෙක එකට ඇමිණිණි. පත්තිනිය සිය කෙක්ක ඇද්ද නමුත් එය ඇදගත නොහැකි විය. පුළුවන් නම් එය ඇදගන්නා ලෙස කියමින් පාලග කුමරු පත්තිනියට විහිළු කළේය. ලජ්ජාවට පත් පත්තිනිය වට පිට බලන විට එතැනට පැමිණ සිටි සඳලිදු, මලය හා කස්ත්රිය කුමාරවරුන් දුටුවාය.
පත්තිනිය මොවුන්ට කතා කොට සිය කෙක්ක ඇද දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටියාය. කුමාරවරු තිදෙනා පැමිණ එක වලියටම (එක්වරම) කෙක්ක ඇද්දෝය. එවිට පාලඟගේ කෙක්ක කැඩී ගියේය. එයින් විස්මයට පත් පත්තිනි දේවිය “වලියට යකුන්” යයි කියා කුමාරවරු තිදෙනාට වරම් දෙවා බලසම්පන්න දේව ගණයට ඇතුළත් කළ බවට යාතිකාවල දැක්වේ.
වරෙන් කියා අඬගහ ඉක්බිත්තේ
අදින්ට ලණුබක් බදිමු කැමැත්තේ
ඇවිදින් අගමුල වැඩ සිට ගත්තේ
වලියක් දෙවි නම එදයි පැවැත්තේ
මෙම වලියක් උපතට අමතරව වෙනස් ආකාරයේ වලියක් උපතක් වලියක් යාතිකාවේ දැක්වේ. එනම් විශ්ණු දෙවියන්ගේ අංකෙලියට වැඩමකරවා ඉන් ජයග්රහණය කළ හෙයින් වලියකුන් යැයි විරුදාවලිය ලැබූ බවයි
වලියකුන්ගේ වාහනය ඇතෙකු බව කෝල්මුර කවි ගායනාවලින් ප්රකාශ වන අතර කංකාරි අවස්ථාවේ දී දේවාභරණ මත තබා ඇති හෙණ්ඩුව වලියකුන් සඳහා වෙන් වන බව යක් දෙස්සන්ගේ අදහසයි.
ඇතා පිටින් වඩිනවා පෙනෙන්නා
දෑලේ පන්දම් එලිය පෙනෙන්නා
හෙණ්ඩු දෙකක් දෑතේ දිලිසෙන්නා
වලියක් දෙවි වඩිනවා පෙනෙන්නා
⭐ඇඳුම් ආයිත්තම්
වලියක් මංගල්යය නටන ශිල්පීන් සැරසෙන්නේ කොහොඹා දෙවියන්ගේ ඇඳුම් කට්ටලය සේ සැලකෙන වෙස් කට්ටලයකිනි. එහි වලියක් දෙවියන්ගේ ආභරණ සිහිපත් කරමින් ඔටුන්න මත “සිවිලිය” තැන්පත් කර ඇති අයුරු දැකිය හැකිය.
“සිවිලිය” බැඳීම වලියක් මංගල්යයයේ කෙරෙන විශේෂ කාර්යකි. එය කෙරෙන්නේ සය වැනි දිනයේය. නියමාකාරයෙන් නම් වලියකුම නැටිය යුත්තේ “සිවිලිය” නමැති විශේෂ හිස් පලඳනාව සහිතව බව මුදියන්සේ දිසානායක මහතා දක්වයි. වර්තමානයේ සිවිලිය නොපලඳින්නේ වස් වැටීම පිළිබඳව ඇදුරන් තුළ පවතින විශ්වාසය නිසාය. “සිවිලිය” වෙස් තට්ටුව මෙන් දෙගුණයක් පමණ වන ශීර්ෂාභරණයක් වන අතර එය හිසේ සිවිලිය ජටාව බැඳීමෙන් පසු බඳිනු ලබන්නකි.
එය පැලඳ නැටූ ඇඳුරන් කීප දෙනෙකුම ක්ෂණිකව මරණයට පත් වූ බවට පවතින වාර්තා නිසා කිසිම ඇඳුරෙක් එය පැළැඳීමට ඉදිරිපත් නොවේ. එම නිසා එය පූජා භාණ්ඩයක් ලෙස සලකා වලියක් මංගල්යය පැවැත්වෙන විට රඟමඩල වෙත ගෙන එනු ලැබේ. එය ගෙන එනු ලබන්නේ වන්නකු රාල හෝ ප්රධාන කපු මහතා විසිනි. එය වඩමවන විට ප්රධාන යක්දෙස්සා විසින් සිවිලිය සම්බන්ධ කෝල්මුර කවි ගායනා කරනු ලැබේ.
මෙයට වසර 50කට පමණ පෙර එසේ වඩමවන සිවිලිය යක්දෙස්සාගේ හිස මත තබා බැඳ යළි ගලවා දේවාලයට වඩම්මවා ඇත. මේ සිවිලිය බැඳීමේ චාරිත්රය අන්යයන්ට දර්ශනය නොවන ලෙස කළ යුතු චාරිත්රයක් හෙයින් වහන්තරාවකින් ආවරණය කරගෙන කරන ලදි. සිවිලිය ගැලවූ පසු යක්දෙස්සා හා බෙකරුවා ආවරණය කරගෙන රඟ හලෙන් ඉවත් කරනු ලැබේ. එම යක්දෙස්සාට හා බෙරකරුවාට දේවාලයෙන් විශේෂ ගෙවීමක්ද කරනු ලැබේ. සිවිලිය ස්පර්ෂ කිරීම වස් වැදෙන කාරණයක් ලෙස සලකන ලද නිසා එය කිසිවෙකුට නොපෙනෙන පරිදි කරන ලදි. වර්තමානයේ එය කෙරෙන්නේ නැත.
වලියකුමේ පවතින ගරු ගම්භීරකම නිසාම එයට සහභාගී වන සියලුම ශිල්පීන් දින 7ක් මස් මාංශ භක්ෂණය, මත්පැන් පානය, ස්ත්රී සේවනය ආදී කිලිවලින් වැළකී සිටිය යුතුය. එසේ කැපවීම “පේ වීම” ලෙස හැඳින්වේ.
වලියක් මංගල්යයේදී හත් දිනට කෙරෙන කාර්ය පිළිබඳ සවිස්තර විස්තරයක් මුදියන්සේ දිසානායක මහතා සිය වලියක් මංගල්ය පිවිසුම ග්රන්ථයෙහි දක්වා ඇත. ඒ අනුව දින හතේ කෙරෙන කාර්ය සංක්ෂප්ත කොට දැක්වුවහොත් මෙසේය.
⭐දින හතේ කටයුතු
පළමු දිනය🙏
වලියක් මංගල්යයේ ප්රථම දිනය පේ කරන දිනය නම් වේ. මෙහිදී මඩු පේ කිරීම, තොට පේ කිරීම, මල පේ කිරීම, යක් ගේ පේ කිරීම, බලි පේ කිරීම, හඟල පේ කිරීම, යහන පේ කිරීම, අයිලෙ පේ කිරීම, දුනු පේ කිරීම, අතෝරකරුවන් පේ කිරීම, යක්දෙස්සන් පේ වීම සිදු වේ.
එම පූජා චාරිත්ර දළදා මාලිගාවේ සවස හයට තේවා හේවිසි වාදනය ආරම්භ කරනවාත් සමඟම පටන්ගත යුතුය. එදින පූජා චාරිත්ර රාත්රී නවය පමණ වන විට අවසන් වේ.
සෑම ශාන්ති කර්මයකදීම ඒ හා සම්බන්ධ පුද්ගලයන් පූජා භාණ්ඩ, ශාන්ති කර්ම මඩුව ආදිය ශාන්ති කර්මයට සුදුසු පරිදි පිළියෙල කිරීම පේ කිරීම යනුවෙන් අදහස් කෙරේ. වලියක් මංගල්යය සඳහා මඩුව පිළියෙල කිරීමේ දී රංග භූමිය මධ්යයේ “සොලොස් මගල” අඳිනු ලැබේ.
එසේම රඟමඩල වහලේ සුදු වියන් බැද එහි හරි මැද පොල් මලකින් හා ගොක් කොළවලින් කරන ලද සැරසිල්ලකි. එය "මුව මල"/“ගවරමල” ලෙසින් හැඳින්වේ. සොළොස් මගල අසල දකුණු පස පිරුවට ඇඳගත් ආලන්ති අම්මාවරු වාඩි වී සිටිති. ප්රධාන දොරටුව ඉදිරිපස පිල්කඩෙහි කෙසෙල් කොළ මත සුදු සහලෙන් පිසින ලද බත් ගොඩවල් තුනකි. එහි දෙපස පහන් දල්වා ඇත.
ආලන්ති අම්මාවරුන්ට වම් පසින් “සිවිලි වළන්” නමින් හඳුන්වන කුඩා මුට්ටි 12කි. ඒ මත නිල්පාට රෙදි කඩක් අතුරා ඇත. එහි පූජා වට්ටියක් තබා ඇත. සවස 6ට පමණ වෙස් ඇඳුමෙන් සැරසුණ ප්රධාන යක්දෙස්සා රඟමඩලට පැමිණෙයි.
ඉක්බිති හේවිසි වාදනය පැවැත්වෙන අතර විෂ්ණු දේවාලයේ ප්රධාන කපු මහතා වලියකුමට දායක වන අයගේ නළලේ පරහද තවරයි.බෙරකරුවන් හා යක්දෙස්සන් දෙදෙනෙකු විශ්ණු දේවාලයට නමස්කාර කිරීමෙන් අනතුරුව මඟුල් බෙර වාදනය ආරම්භ කරයි.මෙහිදී දේව පදය හා පිරීමේ පදය පමණක් වාදනය කරයි. ඉන් පසු කවි ගායනය ආරම්භ වේ. පිරිත් හුයේ කවි, සොළොස් මඟලෙ කවි මෙහිදී ගයන අතර වමතට වජ්රා මිණිය හෙවත් අත් මිණියද, දකුණතට නව කොළ අත්තක් ද රැගෙන කවි ගායනා කරයි. අවසන මින් සෙත් ශාන්ති කරයි.කවි ගායනෙයෙන් අනතුරුව පඬුරු ලෑම නම් අවස්ථාව උදා වේ. මෙහිදී යක්දෙස්සන් දෙදෙනා දේවාලයේ දොරටුව අභියස දෑත් බිම ඔබා නමස්කාර කර සිටී. නරඹන්නන් පිටුපසින් පැමිණ ඔහුගේ ජටා පටියෙහි, ඒකා වැලෙහි තමන් සූදානම් කරගෙන පැමිණි පඬුරු ගැට ගසති. පඬුරු ලෑම අවසන හේවිසි වාදනය සිදු කරන අතර වන්නකුරාළ විසින් නැවත වරක් දේවාභරණ දේවාලය වෙත වැඩමවනු ලැබේ. ප්රධාන යක්දෙස්සා යාතිකාවක් කියන අතර සෑම පදයක් අවසානයේ ම ආලත්ති අම්මාවරු "ආයුබෝවා" කියා ආශිර්වාද කරයි.
ඊට පසු වන්නකුරාල දේවාලයේ වැඩ සිටින මාලයේ සිට දේවාභරණ රඟ මඬලට වඩමවනු ලැබේ.
දෙවන දිනය🙏
දෙවන දිනයේ පූජා චාරිත්ර ආරම්භ වන්නේ රාත්රි 7ට පමණය. එදින විශේෂයෙන් කෙරෙන්නේ මඩුපුරයේ කවි ගායනය කරමින් මල නැටීමය.
එමෙන්ම මඩුව පිළියෙළ කිරීම, සූදානම් වීම ආදිය සිදු වේ. අනතුරුව දේවපදය හා මඟුල් බෙර වට්ටම් වාදනය කරයි. අනතුරුව මල නැටීම ආරම්භ කෙරේ. මෙහිදී පේ කරන ලද පොල් ගස්වලින් කපා ගත් පොල් මල් පූජා භාණ්ඩය ලෙස යොදා ගනී. පේ කරන ලද පොල්මල්වලට සුවඳ දුම් අල්ලා මඩුපුරයේ කවි ගායනා කරමින් නර්තනය අරඹයි. මෙහිදී "තකුක්කු ජිං කඩතක" බෙර පදයට අනුව කවි ගයමින් නර්තනය කරයි. අනතුරුව විවිධ නාදමාලා අනුව කවි ගායනා කරමින් මල නැටීම සිදු කරයි. මෙහිදී පත්තිනිය හා වීරමුණ්ඩ දෙවියන් වන්දනට පාත්ර වේ.
කාගේ මේ විත්තිය - වීරමුණ්ඩ දෙවියන්ගේ කීර්තිය
හළඹ හඳ නැවැත්විය - වල්ල මල මෙතැනට අයිතිය
කොමළ අතින් තම තනය කඩාගෙන
දෙමළ මෝඩ පඬි පුර ගිනි ලාගෙන
එමල කදේ ගිය පණ ගෙන්වාගෙන
මෙවැනි කව්ද පතිනිය මිස වෙන නැත
මල නැටීමේ දී විවිධ වූ නාදමාලා අනුව මඩුපුරයේ කවිද ගායනා කෙරේ. අවසානයේ මල හිසේ ගස්සගෙන වස් දොස් නිවාරණය කරයි. මෙහිදී වලියක් දෙවියන්, කොහොඹා දෙවියන්, ඉරුගල් බණ්ඩාර දෙවියන්, වැදි යක්තුන් දොළොස සිහිපත් කොට වරම් ලබා ගනී.
එය අවසන් වූ පසු පඬුරුලෑමේ අවස්ථාව එළඹේ. එය අවසන් වූ පසු සංඛනාද හේවිසි මධ්යයේ වන්නකුරාල දේවාභරණ ආපසු දේවාලයට වැඩමවයි. එදින රාත්රි 9-00ට පමණ චාරිත්ර විධි අවසන් වේ. තුන්වන දිනයේ “යක්ඇණවුම” රංගනය ඉදිරිපත් කෙරේ. මෙය යකුන්ට/දෙවියන්ට රඟමඩල වෙත පැමිණෙන ලෙස කරන ආරාධනා නැටුමකි. එයින් පසු ප්රධාන යක්දෙස්සා යාතිකාවන් මඟින් ඇසළ පෙරහරට දායක වූ සියලුම ජනකොටස් වලට වස්දොස් ඇති වූයේ නම් ඒවා දුරුකරනු පිණිස වලියක් මංගල්යය පවත්වන බව කියයි.
තුන්වන දිනය🙏
මඩුව පිළියෙළ කිරීම හා සූදානම් වීමේ චාරිත්ර කිරීමෙන් අනතුරුව මඟුල් බෙර පළමු වට්ටම සම්පූර්ණයෙන් වාදනය කරයි. ඉන් අනතුරුව යක් දෙස්සන් දෙදෙනෙකු විසින් යක් ඇනුම පුරයි. වලියක් මංගල්යයට අදාළ යකුන්ට, දෙවියන්ට රඟ මඬල වෙත පැමිණෙන ලෙස ආරාධනා කරන නැටුමක් ලෙස යක් ඇනුම නටනු ලැබේ. යක් යනු දෙවියන් යන්නයි. ඇනවුම යනු ආරාධනය යන්නයි.පේ වුනු යක්දෙස්සන් දෙදෙනා විසින් එක්ව යහනට නමස්කාර කරයි. වමතට පොල් පන්දමක් ද දකුණට ඊගස ද රැගෙන යක්කැනුම නටනු ලැබේ. යක් ඇනුමේ එක් එක් කොටස අවසන දේවාලය ඉදිරියේ වැඳ වැටෙන් යක් දෙස්සෝ "අවසර පස්වාන් දහසකට කල්පාන්තරයකට ඉර හඳ පවතිනා තේකට" යයි පවසයි. එවිට ආලත්ති අම්මාවරු "ආයුබෝවා" යැයි තුන් වරක් ප්රකාශ කරයි. මෙම අවස්ථාවේ යක් ඇනුම සම්පූර්ණයෙන් නටනු නොලැබේ.
අනතුරුව අයිලෙ යැදීම නම් ගද්ය සැහැල්ල ගායනා කරයි. වලියක් මංගල්යයේ දී පුද ලබම සෑම දේව යක්ෂ කොට්ඨාසයකටම යහනට වඩිනා ලෙස ආරාධනා කෙරේ. අනතුරුව ඵලවැල දානය නම් පෙළපාලිය ඉදිරිපත් කරයි. මෙහිදී සීතා දේවිය හා සම්බන්ධ කතා පුවතත් කවියෙන් ඉදිරිපත් කෙරේ. අනතුරුව ඇසළ පෙරහැර පැවැත්වීමට දායක වූ නිලමෙවරු, ඇතුලු කට්ටලේ හා පිට කට්ටලේ සියලුම පංතිවල ජනයාට ඇති වූ වස් දොස් වේ නම් එම වස්දොස් දුරලීම පිණිස වලියක් මංගල්යය පවත්වන බවට යාතිකාවෙම ප්රකාශ කරයි. ඉන් පසු පඬුරු ලෑම, දේවාභරණ ආපසු වැඩමවීම ආදී චාරිත්ර ඉටු කරයි.
හතරවන දිනය🙏
හතරවන දිනයේ පූජා චාරිත්ර ආරම්භ වන්නේ පෙර මෙන් පූජා චාරිත්ර ඉටු කිරීමෙන් පසු රාත්රි 8.30ට පමණ වලියකුම අරඹමිනි. අනතුරුව මඟුල් බෙර වයා අයිලය යැදීම, දේවාරාධනාව, යකැනුම,, මල රජ උපත් කතාව, ඵල වැල දානය ඉදිරිපත් කෙරේ. අවසානයේ සෙත් කවි කියා ආශිර්වාද කරයි.
කියා කවි සන්ධිය - නොකියා දොළොස් සන්ධිය
ඇරගෙන ගඟෙන් දිය - කරති දෙවියෝ සුභ සාන්තිය
අනතුරුව පඬුරු ලෑමෙන් පසු ආභරණ දේවාලයට වඩම්මවයි.
එදින චාරිත්ර නිම වන විට රාත්රි 12 පමණ වේ.
පස්වන දිනය🙏
පස්වන දින චාරිත්ර ආරම්භ කරන්නේ රාත්රි 8-30ට පමණය. ආරම්භක චාරිත්ර වාරිත්ර ඉටු කිරීමෙන් පසු මඟුල් බෙර වයා, අයිලය යැදීම, හඟල යැදීම, යක් ඇනුම, දේවාරාධනාව, මලරජ උපත් කවි, ඵලවැල දානය යන පෙළපාලි ඉදිරිපත් කරන අතර පස්වන දිනයේදී ආවැන්දුම හා වැදි දානය ඉදිරිපත් කරයි. මෙහිදී වැද්දන් පූජාවට පාත්ර වේ.
එදින සියලුම චාරිත්ර විධි රාත්රි 10-30 ට පමණ නිම වේ.
හයවන දිනය🙏
වලියකුමේ උත්කර්ෂවත් දිනය වන්නේ හය වැනි දිනයයි. එදින පූජා ආරම්භ වන්නේ රාත්රි 9-00ට පමණය. මෙදින “මහයකුම” යනුවෙන්ද හඳුන්වනු ලැබේ. එදින නැට්ටුවන් වැඩි වන අතර මෙතෙක් දින දක්වන ලද පෙළපාළිවලට වඩා විවිධ වෙනස්කම් සහිත පෙළපාළි රඟදක්වයි.
විශාල ශිල්පීන් සංඛ්යාවක් සම්බන්ධ වීමත් වෙස් ඇඳි නළුවන්ට අමතරව තනි කච්චියෙන් සැරසුණු නළුවන් දෙදෙනෙකු සම්බන්ධ වීමත් මෙහි විශේෂ වේ. 6වන දින දී මඟුල් බෙර සම්පූර්ණයෙන් වයන අතර අත්යා බෙර වාදනය ද සිදු කෙරේ. අනතුරුව අයිලය යැදීම හා දේවාරාධනාව සිදු කරයි. මෙහිදී කිත්සිරි, සඳලිඳු,මලනිඳු යන මල රජ තුන් කට්ටුවටද කුඩා ගුරු මහා ගුරු , කොටවැදි රාජෝත්තමයාණන්, වැදි තුන් දොළොස, වෘක්ෂ දේවතාවුන් පුද ලබයි. හය වන දිනයේ දී දර්ශන යක්කම නයා යක්කම වැදි යක්කම, කීල බැඳීම, සිවිලිය වැඩමවීම, යක් ඇනුම, අස්නෙ නර්තනය කෙරේ. අනතුරුව යක්තුන් පදය ඉදිරිපත් කරයි. ඉන්පසු පස්පද පෙළපාලිය නටනු ලැබේ. මෙහිදී කොතල පදය, දුම්මල පදය, බුලත් පදය, පොල් පදය, සළු පදය නටනු ලැබේ. අනතුරුව සිවිලිය නම් දේව ආභරණය වඩමවනු ලැබේ. සිවිලිය සිවිලි වළං මත තබා දණ නමා ආශිර්වාද කරයි. අනතුරුව කෝල්පාඩුව නටනු ලැබේ.ඉන්පසු කෝල්මුර කවි ගයමින් නටා වැදි යක්කම ඉදිරිපත් කරයි. ඉන්පසු කෝල්මුර කවි ගයමින් නටා වැදියක්කම ඉදිරිපත් කරයි. ඉන්පසු ඵලවැල දානය, ආවැන්දුම, නයා යක්කම ඉදිරිපත් කෙරේ. නයායක්කම අවසන පඬුරු රැස් කරයි. ඉන්පසු මහ යක්කම ඉදිරිපත් කරයි. අලුයම 4ට පමණ කීල බැඳීම හෙවත් පන්දම් නැටුම ඉදිරිපත් කරයි. අනතුරුව ගුරුගේ මාලාව අරඹයි. මෙය හාස්යමය රසයෙන් යුත් නාට්යමය පෙළපාලියකි. අනතුරුව කඩවර දෙවියන්ට කවි ගායනා කරයි.
අලුයම 5-30 ට පමණ දළදා මාලිගාවේ අලුයම් දුරය හේවිසි වාදනය වන විට එදින පූජා චාරිත්ර අවසන් කළ යුතුය.
හත්වන දිනය🙏
වලියකුමේ අවසන් දින දළදා මාලිගාවේ පෙරහැර ආරම්භ කරන වේලාවට චාරිත්ර ආරම්භ කරයි. එදින මඩුව පිළියෙළ කිරීම හා සූදානම් වීම සිදු කොට මඟුල් බෙර වයා යක් ඇනුම හා කොහොඹා හෑල්ල නර්තනය කරයි. අවසන් දින සුවිශේෂී චාරිත්රයක් ලෙස "කාලි යාම"නම් චාරිත්රය ඉටු කරයි. මෙහිදී නෛඅඩි ඇඳුම් කට්ටලයෙන් සැරසී නළුවන් දෙදෙනෙක් මොට්ටැක්කිලියක් හෝ වහන්තරාවක් පැළඳ දේවාලය ඉදිරියට පැමිණ ප්රධාන දොරටුව අභියස සිට දේවාලයට හා දේවාභරණවලට නමස්කාර කරයි. මෙසේ තෙවරක් ආචාර කරන අතර ඒ සෑම අවස්ථාවකම යක්දෙස්සන් හා ආලත්ති අම්මාවරු පස්වාන් දහසකට කල්පාන්තරයකට ඉර හඳ පවතිනා තේකට ආයුබෝවේවා කියා ආවඩති. අතීතයේ මෙම නමස්කාර කරන සෑම අවස්ථාවක දීම ඇහැළ කණුව අසළ සිට (ඇහැළ ගේ) වන්නකුරාළ විසින් බත් ගුලි දෙකක් දිය යුතුය. මෙම යක් දෙස්සන් සමඟ බෙරවාදකයා ද විශ්ණු දේවාලය වටා ගමන්කරයි.
ප්රථම දිනයේ වහලයේ එල්ලූ ගවරමල පහළට කර එය කරකවමින් එහි නොගෑවී නටති. අවසානයේ මල ගලවති. එහි කොටස් ගැනීමට නරඹන්නෝ පොර බදිති. සත් දින වලියක් මංගල්යයේ අවසාන පෙළපාළිය “ගරායකුමයි”. හද්දා වලියකුමට පසු දින හතක්ම බත්, මාළු, වෑංජන සහිත බලි බත් පිදීම හා එයින් පසු දින දහ හතරක් පහන් දැල්වීම සිදු කෙරුණ බව රැල්ෆ් පීරිස් මහතා “සිංහල සමාජ සංවිධානය” ග්රන්ථයේ සඳහන් කොට ඇත.
Copied...
